و در آن غرق خواهد شد ، و هر كس خود را به عصيان آلوده كند از روى عمد و بدون عذر و برهان خود را در ضلالت و گمراهى افكنده است . اما سبك شمردن ديگران و ناچيز جلوه دادن آنها از چهار چيز ناشى مىشود ، هيبت ، گول خوردن ، كارها را به تاخير انداختن ، و آرزوها ، اگر كسى خود را در انظار ديگران بزرگ بداند و براى آنها قيافه بگيرد از حق حمايت نمىكند . كسى كه گول دنيا را بخورد آخرت را از ياد مىبرد ، آن كس كه كارها را با مماطله به عقب مىاندازد او در كورى به وادى هلاكت افتاده است ، اگر آرزوها در انسان نبودند او مىدانست حساب خود را بكند و به كردارش برسد ، و اگر مىدانست حسابش چگونه است از وحشت و ترس ناگهان در مىگذشت . اما شعبه‌هاى خودبينى ، عبارتند از كبر ، فخر ، تعصب و نژادپرستى ، هر كس تكبر كند به عقب برمىگردد هر كس فخر فروشى نمايد به فساد گرفتار مىشود ، هر كس نژادپرستى كند به لج‌بازى خواهد افتاد ، و هر كس تعصب بخرج دهد ستم خواهد كرد ، پس چه اندازه بد خواهد بود كسى كه به عقب برگردد ، و يا فساد كند و يا لج‌بازى نمايد و يا از راه صحيح منحرف شود . طمع نيز چند شعبه دارد ، خوشحالى ، بىعارى ، لجاجت ، و تكبر ، خوشحالى در نزد خداوند مكروه مىباشد ، بىعارى موجب خودخواهى مىگردد ، لجاجت بلائى است كه آدميان را به گناه مىكشاند ، تكبر لهو و بازيچه و مشغوليت و از دست دادن خير مىباشد . اين‌ها بودند نفاق و پايه‌ها و شعبه‌هاى آن ، خداوند متعال بر بندگان خود قاهر است ، خدائى كه يادش همه جا هست خدائى كه سخت نيرومند است و بركت او همه جا را فرا گرفته و حكمتش همه جا را روشن كرده ، و برهانش پيروز شده و دينش خالص است . خداوندى كه سخنش حق و نيكيهايش از همه چيز پيشى گرفته و ميزانش بر عدالت استوار شده و رسالتش بر همگان ابلاغ شده ، و كاتبانش در همه جا حاضر شده‌اند ، بعد از آن هر كار بدى را گناه و معصيت دانسته و گناه را موجب آزمايش